Distance Трчањето Во Ова Општество Со Домино Ефект, Епизода 2

Во првата епизода на оваа тематика, се обидовме да дадеме еден вовед и краток рекапитулар за тоа како стојат работите во ова наше општество, а тесно врзани со трчањето како суб-култура. Тогаш ветивме: продолжуваме повремено да го наставуваме рекапитуларот, затоа што нужно чувствуваме потреба да го напредуваме и негуваме овој свет Олимписки спорт, но спорт кој на прво место значи здравје и среќа за сите нас. Одиме и овој пат во блог сторија стил.

Трчањето како една самоодржлива дисциплина, нема и никогаш нема да има крај во домино веригата. Сведоци се трчачите  во хеланки, сведоци се ‘мигрантите’ кои се почесто одат на трки во странство, сведоци се се поголемиот број на натпреварувачи на Скопски Маратон, а сведоци се и оние се поголем број трчачи кои ги среќавам навечер, како трчаат по маглите, на нешто позитивно над нулата, со капи и ракавици. А не беше така, прашајте ја девојката што од 98ма, па до ден денешен, трча со дрес Вардар врзан околу половината (не ме прашувајте зошто).

Но ајде да направиме една паралела, односно да се доближиме до поентата која ме инспирираше воопшто да ја почнам епизодата 2. Затоа што немам временски интервал кога ‘треба’ да ги пишувам епизодите. Инспирација црпам од тоа што ме опкружува во трчачкиот свет (дома и надвор).
После подолго време, јас и Весна викендов отидовме на нашата Национална Арена Филип 2, за да изработиме една наша појака тренинг сесија. На таа Национална Арена, сме израснале. Владо и Игор знаат. И кога во една секунда од вчерашниот тренинг само застанав и се свртев околу мене, сфатив дека 99.9% од луѓето кои беа таму, незнаат апсолутно ништо за таа Арена. Влезот на стадионот и чешмата на која полневме вода, луѓето кои вчера ги забележав на стадион појма немаат каде беа.

Но што ми е поентата. Distance тркачи ретко прават тренинзи на таа Арена. Тој круг е многу ограничен за километрите кои е потребно да ги мине еден distance тркач. Рекреативните тркачи исто така. Тие уживаат во природа, на отворено, на кеј, парк, на планина, со многу километри пред и позади нив. Грче и Манојловска го изработија тренингот со Весна ‘ко за промена.
Тоа што можев да го забележам на стадионот, беа многу ликови кои тренираат, но за жал најголем дел од нив без апсолутно никаква воља за тренирање (читај: трчање). Во тој час и половина сретнав 3 исти или слични коментари кон своите тренери: неее можам … неее сакам … ти ќе ми кажеш! … 5 круга?!? Па дури и подрзок коментар како: ако си дошол за мене на тренинг, кој те терал … не доаѓај!
Рекреативните тркачи никој не ги тера да трчаат. Тоа што со години се обидуваме да го развиеме, ете го во полн сјај. Сврти  се околу тебе, погледни убаво, баба само лаже. Луѓето едноставно уживаат во трчањето. И во никој случај тоа не е ничие измачување. Дами и господа, соочете се со фактот: distance трчањето, а особено рекреативното трчање, ги руши сите стереотипи за трчање во рамките на некоја квази организација. Не постојат тука ни федерации, не постои ни лажење, ни блефирања, ни терање со сила. Тука постои чиста љубов и огромен несопирлив налет на трчачката маса. Да немав тренинзи кои треба да ги изработам на стаза, никогаш не би се ни појавил на таа стаза. Опкружен со негативци, опкружен со рамки и лажни. Местото ми е меѓу вас, кои искрено го сакате трчањето.

И после овој рекапитулар, билансот на трчањето во нашето општество е во пораст. И верувам дека со секој нареден рекапитулар, ќе бележиме се позитивен и попозитивен тренд. Самиот кеј знае …

Permalink