Ова е маратон, нема лесно. Поштенски Маратон 2016

Денес е државен празник и Македонскиот народ го слави Денот на народното востание – 11 Октомври. Денот кога  пукнале првите пушки против фашистите во 1941, прво во Прилеп, а потоа и Куманово.

 Ние (маратонците) некој ден порано го “ослободивме“ Прилеп. Овој викенд, (недела, 09. Октомври) со старт во центарот на Прилеп, Поштенскиот маратон го имаше своето второ издание.

медал Поштенски маратон Postal marathon 2016

медал Поштенски маратон Postal marathon 2016

Досега, во Прилеп имам учествувано на 5-6 атлетски манфестации и морам да признаам, Прилепчани, можеби се познати како “курнази“, но се одлични домаќини. Патеката беше олично означена, сите критични точки беа обезбедени од волонтери и полицијата. Оние граѓани кои беа излезени на улиците даваа подршка, како и оние кои седеа во локалните кафулиња околу стартно-целната област, гласно аплаудираа секој пат кога ќе поминевме близу нив (нешто што на пример им недостасува како спортска култура на Скопјани за време на Скопски маратон, тие само фаќаат сеир на кафе, рацете им се зафатени со цигара и телефон).

Во една друга прилика, за една друга трка, издвоив простор да ја пофалам полицијата во Прилеп која одлично ја обезбедуваше манифестацијата. Нема да се штедам и сега да го направам тоа. Уште еднаш ми покажаа дека не било тоа само случајност. Можам само да им препорачам на СВР Скопје да одат во Прилеп за таму Прилепчани да им организираат еден семинар за обука од тамошните службеници под наслов “Како да обезбедите непречено спортска манифестација/трка низ градските улици“.

poshtenski-maraton-2016

Кираџиева

Кога веќе влегував во последните 10-тина километри, тоа е на потегот од Прилепско Езеро кон Прилеп, ги разминував второ и трето пласираната девојка, кои веќе имаа добри 2-3 км заостанување зад мене. Видов едно полициско возило зад нив и колона од 20-30 возила. Во тој момент си помислив, па зошто мене не ме прати полициско возило, јас сум првата, обично така е пракса на големите маратони, првите ги следат со возило, од безбедносни причини, но и да им го водат патот напред. И потоа, додека ги разминував и гледав во поворката возила зад нив, ми текна дека тие се воедно и последните маратонки на трката, “ааа, овие го носат фенерот, затоа нив ги следат“ ми текна во тој момент и почнав сама да си се смеам на глас во тој момент додека се разминував со нив, ама воедно им довикнав нешто како подршка, ајде храбро до крај девојки и тие мене и веројатно не ме забележаа дека се смеам како улава. Се смеев така уште цел еден километар, штом ќе ми текнеше на тоа “тие го носат фенерот“. Кога веќе почнав да влегувам во Прилеп имаше и освежителна станица на која подзастанав за да земам вода и да продолжам со трчање. Дури тогаш забележав дека зад мене имало полициско возило, не сум го ни забележала. На последната угорница, кон бензиската на Лук Оил (не знам кој дел на ПП е тоа), ама знам дека е јака нагорнина од некој километар, километар ипол, ритамот ми падна за добра пола минута на километар, па полицаецот дури и се доближи да ме праша како ми одговара да ме следи, зад мене или пред мене. Јас веќе без здив, полугласно му реков како сака, па тој рече ќе продолжи зад мене за да не ми дими со гасови, што е и многу логично нели, но кога си во 36-7ми километар, не ти мисли многу мозокот, посебно ако верглаш на нагорнина ко таа. Добро е што ме следеше, се чувствував како да трчам со некој, па бев мотивирана да продолжам со истиот ритам, зошто сама, по тие нагорнини и празни улици почнуваш психички да се губиш.

Немој да ме сфатите погрешно, не е дека на Скопски или Милано маратон имаше повеќе луѓе околу мене – и на овие трки после полумаратон претежно трчате сами, или со чат-пат еден двајца, ако е некој екстрамно масовен маратон, како Њујорк на пример. Но, ова се ритмови кои многу малку луѓе ги држат, па затоа гужвите се назад, кај тие со 2 часа на полу или 4 часа на маратон. Но секогаш е полесно и километрите поминуваат побрзо ако има некој до тебе.

До половина маратон не ја ни забележав трката, имаше тркачи околу мене и тоа го одвлекува вниманието. Трчав со Милена Чкрипеска која трчаше полу маратон, па убаво се влечевме до полу маратон. Потешкото почна во вториот круг, кога улиците се разретчија од тркачи, па остануваш сам со своите мисли да трчаш уште толку колку што си поминал. Но, во ниеден момент на трка не смеете да помислите на тоа! Само продолжуваш и ги следиш километрите како паѓаат еден по еден.

Психички веќе бев растеретена зошто бев 20 минути пред втората. Се што сега размислував е само здрава да ја финиширам трката. Како што почнав и во насловот, нека не ве лажат дека ако си спремен за 3:00 маратон, 3:30 ќе ти биде лесно. Нема! Во маратон, тоа значи продолжување на напорот, на горење на печката. Значи триесет минути повеќе на патека. Значи, триесет минути продолжено малтретирање на телото и организмот. Значи, еден енерџи гел плус. Затоа, се што мислев е да го држам тој ритам колку можам, да ги истуркам угорниците без да прегорам, да ги штедам колената на надолнините без да ги направам пача и да финиширам здрава за што пократко време, односно што подобар резултат на трка.

Поштенски маратон Postal marathon 2016Пред трка, Столиќ (победникот кај мажите) ми пријде да “преговара“ тактики, бидејќи второ пласираната девојка била негов ученик, па наводно да ми предложи заедно да трчаме, таа била спремна за 3:30-40 маратон. Му реков дека јас сум спремна за 3:10-15, тоа би ми било премногу. И навистина е така. Ова е маратон, нема лесно. Нема лесен ритам. 42км и 195м се во прашање. Па со автомобил да ги возите, задникот ќе ве заболи само од седење, а не да ги трчате.

Јас секако се обидов да го држам тој ритам за 3:10-15, но суровиот терен, премногу угорници, ритам од 4:30 по километар тешко се држи. Финиширав со 3:20, што е сосема солиден резултат за тој терен. Доколку ги одземам сите угорници на кои ритамот ми паѓаше и до 5 мин/км, тогаш верувам дека на рамно сум го имала тој резултат од 3:10. Но, тоа не е ни важно, зошто не бркав резултат. Точно ја знаев конституцијата на теренот, знаев за колку сум подготвена и колку е реално да очекувам. 3:20 беше реално. Толку и истрчав. Нема да ве лажам, не беше тоа all out ритам, комотно влегов во финиш, но нозете беа (и сеуште се) оштетени. Тоа е цената на маратонот и доколку некој во некој момент се излаже дека може неподговтвен да влезе во маратон, зошто мисли дека тоа е пола па уште пола маратон, гадно се излажал. Ќе го сомеле како машина за мелење месо.

Генерално, немаше незадоволни учесници. Или барем јас не слушнав некој на мене да ми се пожали дека нешто не било како што треба. Јас, како победничка, уште помалку имам простор да бидам незадоволна од цела манифестација. Со оглед на тоа што ова беше само второ издание на маратонот, а Прилеп не е на никоја мапа за популарни дестинации за маратон. Но, секако, со наша подршка – а под “наша“, мислам на сите трчачи рекреативци и активни атлетичари, сите трки, па и овој маратон ќе добијат поголем сјај.

И викендот се погоди таков, регионот беше преполн со маратони и полумаратони: Софија, Солун, Загреб, Будимпеша, Ајндховен, па голем дел од македонските и регионални тркачи беа распоредени на некои од овие трки.

Имаше незадоволни неучесници. И тоа е интересно, ама ете има и таква појава. Да не учествуваш на трка, затоа што своеволно така си одлучил и да бидеш незадоволен од трка на која не си ни настапил. Има и такви, секој со своето.

прес конференцијата  по завршувањето на Postal Marathon  братот и сестрата Кираџиеви (Весна и Александар), организаторот на маратонот - Влатко Атанасоски, градоначалникот на Прилеп - Марјан Ристески, победникот во маратон - Саша Столиќ, Трпе Мартиновски и актерот Горазд Цветковски.

прес конференцијата по завршувањето на Postal Marathon братот и сестрата Кираџиеви (Весна и Александар), организаторот на маратонот – Влатко Атанасоски, градоначалникот на Прилеп – Марјан Ристески, победникот во маратон – Саша Столиќ, Трпе Мартиновски и актерот Горазд Цветковски.

На крај, знаете како вели една македонска народна: “најхрабрите секогаш победуваат“. Не победува доброто, не победува злото. Храброста победува. Мислите дека партизаните ќе почнеле борба на овој ден против окупаторот во 1941 доколку калкулирале дали фашистите се побројни, дали имаат повеќе оружје и муниција, дали се тие добрите или лошите во приказната? Не. Само биле смотано храбри. Само 16 луѓе! Толку биле тој ден во Прилеп. Нашата приказна е 75 години подоцна.

Многу јаки тркачи од регионов калкулираа, дали да дојдат во Прилеп, дали да трчаат, дали ќе им се исплати за таа награда, да не дојдат Кенијци па тие ништо да не добијат. Па дали е подобро да трчаат полу или цел, што повеќе се испалти. Калулираа и нашите колеги од соседството. Калкулираа и наши домашни тркачи. Ги прегореа дигитроните и сметачите.

Од друга страна, мојот и ставот на мојот брат Александар им беше познат на сите уште месец-месец ипол пред маратонот, кога на пресконференцијата на Поштенски маратон изјавивме дека ние одиме цел маратон. Без калкулации. Ние секогаш сме биле тука да ги подржиме домашните трки кои се во подем. Бевме тука за Скопски маратон од стартот, сме биле и за други трки. На сите им треба подршка додека се бебиња. Сега Скопски сам си расте. Сега сите сакаат да се дел од него. Сега сите сакаат да се рекламираат таму, да се сликаат, да ставаат милион селфиња со бројчето и медалата. Сега не му требаме на Скопски. Сеедно, пак ќе бидеме тука да ги подржиме домашните трки и манифестации. Зошто знаеме дека така правиме придонес за севкупниот развој на макдонскиот спорт, атлетика, маратон и генерална иднина на оваа нација и децата кои доаѓаат.

Секогаш е убаво да се види и да се купи знаење од трки надвор од дома. Солун и Загреб и Софија и сите останати се одлични маратони со повеќе од 20 годишна традиција. Сепак, не се толку организациски пред нашите, кои се со далеку помала традиција. Верувам дека ќе изгледаше уште поубаво Поштенски маратон, доколку повеќе од домашните трчачи и рекреативци се приклучеа. Маратоните не се само тие 5-6 елитрни тркачи. Напротив, маратоните се рекреативната маса. Така е во Скопје, така е во Њујорк, така е во Берлин. Сите тие пораснале, станале светкави, гламурозни и убави благодарение на рекреативната трчачка маса, пред се од домашната.Кираџиева Kiradjieva

Понекогаш, особено на вакви почетоци како овој на Поштенски маратон е добро да подзастанеме и да помислиме што нашето присусво би значело, како може ние да помогнеме и да придонесеме, наместо што можеме да добиеме. Секако и тоа е главен фактор и мотиватор, но пак ќе речам, елитните тркачи на секој маратон во светот се тие топ 10, мах 20. Останатите се рекреативната маса. Тие го градат и растат маратонот. Тие трчаат за забава, зезање, дружење, предизвик, подобрување на сопствените резултати. Не се тука за награда. Тие, во Њујор даваат повеќе од 200 долари за котизација, во Берлин и Минхен по 70-90 евра итн. Со стартниот пакет го добиваат истот тоа што и вие: маичка и бројче. За финиш – медала. Ама не ги слушате да се жалат дека е скапа котизацијата, дека ја бојкотираат трката или дека не знаат да уплатат со картица. И тоа се градело со децении. Бостонски оваа година направи 120 години. Никако не ги мерете квалитетот, масовноста на тркачи и публика со тие кај нас. Нив им тебале 120 години спортска култура за да стигнат до тука. Ќе стигнеме и ние и тоа многу побрзо, само со заедничка подршка, особено од домашните тркачи.

Среќен празник Македонци, се гедаме на следната трка!

Permalink