Нова година, нови цели, но прво – 2017…

Изгледа е точно она што велат: Ако не си постирал на фејсбук, исто како да не се случило.

Последнаве неколку месеци се дистанцирав од социјалните мрежи, а целосно го деактивирав мојот фб профил, па чувствувам потреба тука да напишам  како ми помина 2017 на тркачки/атлетски план, за да зачувам некои спомени, а и за да не биде дека ме нема.

Прво, низ бројки. Никогаш не сум имала сезона со помалку километража и неделни тренинзи од оваа, а поуспешна и поисполнета сезона, со помалку стрес, полабави трки и тренинзи и најмалку разочарувања, повеќе самодоверба и задоволство од она што го работам. За мене оваа година важеше правилото ’помалку е повеќе’. Затоа го зграпчив – ако со помалку можам повеќе, тогаш зошто би правела повеќе? Еве ги бројките за оваа сезона, во споредба со претходните две:

Година

Тотална км.

Стандардна неделна км.

Највисока неделна км.

2015

4.545км

120-170км

170км

2016

3.905км

100-130км

170км.

2017

2.508км.

70-80км

107км

2015г. Тотална годишна километража ми беше 4.545км. Генерално, неделната километража ми беше над 120км, односно имав десетина над 100 киломтарски недели (значи помеѓу 100км и 130км) и десетина недели над 140км (односно помеѓу 140 и 170км неделно). Неколку недели имав неделна километража 170км и тоа ми е нависока неделна километража било кога истрчана. Ја одбележав годината со Македонски рекорд во маратон, кој го истрчав во април, на Милански маратон со време од 3:07.55. и три национални титули Државен првак (шампион) во: маратон, полумаратон и на 10.000м. Ова беше годината кога уште се надевав на Олимпијада и работев понапорно од било кога и било кој.

2016г. Тотална годишна километража ми беше 3.905км. Во првите месеци на 2016 веќе ми беше јасно дека Олимпијадата нема да е реалност за мене и оваа година и веќе после Скопски маратон и неверојатно жешкото лето таа година, беа време да се намали на интензитет и километража. Ја одбележав годината со Македонски рекорд на 10.000м, кој го истрчав во април, на државното првенство во Скопје, со време од 40:37.22 и три национални титули Државен првак (шампион) во маратон, полумаратон и на 10.000м.

2017г. Тотална годишна километража ми беше 2.508км. Безмалку на пола од 2015г. Генерално, неделната километража не ми беше над 70-80км, со исклучок на неколку недели расфрлани во повеќе месеци со по 100км, и една максимална недела со 107км. Тоа ми беше највисоката неделна километража за 2017г. – 107км! (не е печатна грешка, 107км се).

Изминатава, 2017г. ја стартував со цел да го истрчам Скопски здрава и без да колабирам и да трчам на секоја трка, пред сѐ домашна, за да ги испочитувам домашните организатори за напорот кој го вложуваат од ништо да се направи нешто, а секундарно, да трчам на сите трки каде реално имам шанса да заработам нешто од ова што всушност го работам и  го сметам за еден вид на моја (аматерска) професија. Тренинг програмата ми беше: излези на кеј и прави денес како ќе се чувствуваш дека ти се прави.

Kiradjieva Vesna, Skopje marathon 2017Сѐ досега, сѐ до оваа година, сѐ што правев е само вложував во мојата крајна цел, а тоа беше настап на Олимпијада. Тренинг програмата ми беше стриктно определена и се придржував до неа, освен ако немаше торнадо (вистинско торнадо, не карикирам). Само вложував, финансиски, емотивно, временски, сѐ на сопствен трошок со помош само на моето семејство и морална подршка само од најблиските пријатели. Ничија друга. Неколку попатни фирми чат-пат ќе не помогнеа мене и брат ми Александар со по пар-два пара патики, некој електролитен напиток и тоа е тоа. И тоа е олеснување, но тоа не ве носи на Олимпијада, тоа не трча место вас, тоа не ви плаќа авионска карта, тоа не ви плаќа сместување, не ви плаќа минимум три недели на висински подготовки и така натаму. Знаете, да не се повторувам.

Затоа, решив 2017 да биде раздолжување со атлетиката, со Кралицата, за сите изминати, сега веќе дваесет години вложување и само безусловно вложување. И се исплатеше. Ги освоив пласманите кои ги планирав, а сѐ што правев на тренинзите и трките, беше сосема спротивно од она што претходно правев. Ако претходно секој тренинг мотив ми беше: ајде, заврши го овој тренинг како да ти е последен, што ако ти е последен, што ако утре не можеш повеќе да трчаш и после ти биде криво дека денес не си дала сѐ од себе? Што ако ова ти е последна трка? Што ако ова ти е последен маратон и влезеш во финиш свежа? Не смееш да влезеш во финиш одморна. Кога ќе влезеш во финиш, мора да се распаѓаш, за да утре кога ќе гледаш на оваа трка, не ти биде криво дека си можела и појако. Утре кога ќе раскажуваш за оваа трка, да не речеш: добро трчав, ама можев и појако. Немаше ден од годината да станам од кревет, без да мислам дека нозете ќе ми се распаднат од болка. Болката ми стана толку нормална, што ако не ме болеа нозе и немав чувство дека ќе ми се распаднат во првите три чекора дур се раздвижам, ќе почнев да се загрижувам.

И се придржував до ова. Немаше тренинг, а сигурно не трка, каде на крајот ќе речев, ама можев и појако. Не можев, давав сѐ од себе што можев и не можев, за денес да не ми е криво дека не сум дала сѐ од себе, дека сум можела појако. И не ми е криво. Знам дека дадов сѐ од себе и дека во овие услови какви што се, не можев појако. Го достигнав врвот. Дали имам потенцијал за Олимписка норма? Сто проценти, но не во оваа постава на работите. Во оваа постава, знам дека толку можам, не сум невиден талент, само упорна, а упорноста може да ве доведе само до одредено ниво, за повеќе, треба многу повеќе од само тврдоглава упорност на самофинансирана атлетичарка. Да ја имаа мојата тврдоглава упорност половина од талентираните девојки кои во изминативе дваесет години дошле и си отишле, дошле и во некоја мини секунда од своите животи ме поминале и надминале, ама останале незапаметени бидејќи биле уште побрзи за да си одат и да ме остават пак да доминирам, можеби одамна ќе имавме достојна Олимписка претставничка, со Норма.

Затоа, 2017 беше обратно. Секоја трка ја трчав со резерва. Мотото ми беше терсен од претходно. Мотото во глава ми беше: пополека, кај се залетуваш, ќе се умориш. Не сакаш во финиш да влезеш уморна. Полека овој тренинг, утре не сакаш да станеш, а нозете да те болат. Пушти ја таа пред тебе нека се лета ако е поспремна, ако не е, секако ќе ја стигнеш, ова е маратон, има време. Што на сите трки се покажа точно. Јас само си го одев мојот комфорен ритам за кој знаев дека сум спремна да го трчам, без да се распаднам.Kiradjieva vo finish

Како резултат на оваа промена, на Скопски маратон, кој воедно е и државно првенство во маратон на Македонија, по шестти пат станав Државен шампион и тоа со резултат не само мој најдобро истрчан на Скопски, туку најдобар резултат од Македонка на оваа патека. Не дека е тоа некој јак резултат (3:20), за разлика од мојот најдобар резултат 3:07 (и до неодамна и Државен рекорд), но сепак, на Скопскиот асфалт, во историјата на Скопски маратон, никоја Македонка пред мене нема истрчано појако време. Ниту има освоено шест Државни титули во маратон. Имам предност шест години, дур ме стигне следната која сака да ме престигне во однос на упорност, издржливост и континуитет во најтешката атлетска дисциплина.

Друга прекрасна работа што ми ја одбележа 2017, е издавањето на книгата “Издржи, кралице“, на која како коавтор е мојот брат Александар Кираџиев. Не можете да знаете колкав предизвик е тоа и колкаво задоволство потоа да си го видите резултатот на полица во книжара или во поголемите супермаркети, или да ги чуете коментарите на луѓе кои не сте ги запознаеле никогаш претходно, а ви се радуваат на успехот. Бесценето.Kiradjieva na Gradski stadion(Arena Filip II)

Исто таа, за прв пат потпишавме договор за спортска соработка со спортска компанија. Нешто што е неверојатна реткост во атлетиката. Благодарение на тимот на Polleo Sport, кои се вистински професионалци и сакаат да ги помогнат спортистите, колку е тоа во нивна можност, првпат после дваесет годишна кариера, се ’дотеравме’ подржани од бренд.

По Скопски, трчав на ’Охрид трчаТ’, првата улична трка во Охрид на 10км и бев втора (ви пишував претходно за трката тука) и на планинската трка “Прв до Врв“ на Водно, бев трета.

Подоцна, летото 2017 го поминав како дел од серијалот “Beach run 5km“, каде серијалот од пет трки во пет недели го завршив како второ пласирана. Што се однесува до интернационални настапи, оваа сезона немав план да летам некаде западно, како што вообичаено и традиционално правев до сега со минимум една пролетна и една есенска “западно-европска“ трка (маратон/полумаратон). Некако се чувствував изморена од координирање, организирање и самофинансирање на ваков тип трки и по малку изморена од арогантни западно-европски фаци и градови. Не ми се даваа преку 60 евра за котизација и празен стартен пакет, кога можам за десетина евра да трчам на домашните трки и да освојам и некоја награда. Единствена трка надвор од МКД ми беше настапот на трката во Ѓаковица, каде исто така, реално отидов бидејќи сметав дека имам шанса да земам пласман во топ три и фина награда која ја имаа ставено како мотив организаторите.

Kiradjieva Vesna, Luik Estonia

На прес конференција на Скопски маратон со репрезентативките на Естонија, близначките Луик и Дарио Ивановски

Ден потоа, настапив и на супер атрактивната Скопска 10-ка (Skopje run 10km) и единствено пред мене финишираше гостинката од Косово, јас влегов како втора. Уште еден успешен викенд за мене во 2017! Јее!

Ова се во кратки црти моите атлетски тркачки искуства, со тоа што на почетокот пред Скопски учествував на некои помали трки, како Меморијалот Методија Веновски-Мето, во чест на мојот покоен тренер или ДП во полумаратон (Трчаме кон целта) и уште некои помали трки, но овие се позначајните. Плус наша организација на Гази Баба кросот и Ноќниот полумаратон во парк.

Полна агенда. Но не бев цело време на фб за да го забелажам ова, па оправдано се добива впечаток дека сум се изгубила. За мене, секако убава година. Година без многу разочарувања, но многу остварени цели. На скала на среќна од 1-10 во однос на спорт, атлетика, лични достигнувања,  семејство, пријатели = одличен 10. Не би менувала ништо, сѐ беше како што треба да биде. Не сум имала НИКОГАШ во животот повисока оценка за мојата лична среќа over all. И конечно сум сфатила дека тоа се брои. Не рекордите, не шампионските титули, сигурно не парите или лајковите од незнајни луѓе на фб.

 

Permalink