На тренинг и кафе со Редклиф

И оваа година благодарение на организаторите на Скопски маратон, ја имав честта и привилегијата да бидем директен домаќин на овогодинешната промоторка, Светската рекордерка во маратон, Британката Пола Редклиф. (подетален опис за тоа која е Редклиф ви имавме објавено во еден од претходните постови, тука).

Но прво, мала ретроспектива неколку години наназад. Имено, за мене ова средба со Пола Редклиф не ми беше прва, за оние кои подоцна почнавте да не следите на endurance.mk, но и за останатите, мало освежување на меморијата, накратко ќе ви споменам дека со Пола прв пат се сретнав во Париз, на инаугуралниот Дизниленд Париз Полумаратон во 2016 година. Таа е промотор и на оваа трка и тогаш беше присутна на експото за мини прес и дружба со нас, тркачите. Тогаш бев толку возбудена што ја гледам во живо легендата со која сум израснала, гледајќи ја само на телевизија, како руши рекорди, сонувајќи дека можеби еден ден ќе бидам приближно како неа, но никогаш не сум помислила дека можеби и ќе ја сретнам и запознаам.

Мисија Пола Редклиф во Париз (Дизниленд).

Тукушто слетав на аеродромот во Бове, веднаш патував до Париз за да се сместам во хотелот каде престојував и брзав да стигнам на експото, бидејќи според распоредот кој претходно беше најавен на сајтот на трката, Пола требаше да има мини презентација на експото некаде околу 16 часот. Јас бев станата од 03 часот тоа утро за летот кој беше многу рано (околу 05ч, ако добро паметам) и кога дојдов во хотелот, беше некаде 13часот и јас веќе бев претепана од патувањето, мозокот ми пулсираше во главата, а Дизниленд Париз, не е баш во Париз, туку е на едно 30тина километри оддалеченост и иако има редовни метро линии на секој половина час до таму, сепак е долг пат и не бев сигурна дали ќе стигнам на време да ја ’начекам’ Пола на експото.

Кога конечно стигнав во Дизниленд, се изгубив од возбуда. Беше некаде 15 до 4, но комплексот е огромен и има милион работи кои попатно сакате да ги видите и ви го одземаат вниманието и застанував да се сликам на секој чекор, како да нема да бидат тука кога ќе се вратам. Кога влетав на експото беше точно моментот кога Пола се подготвуваше да се качи на бината за презентација. Ја видов како стои на страна сама без никој околу нејзе и како мало дете пред екскурзија, возбудена не знаев што да правам – таа стоеше на еден чекор до мене.

Во моите претходни очекувања во главата, не помислив дека некогаш ќе имам пристап до неа, мислев дека дека секогаш ќе има гужва од фанови околу неа и ете ја сега, стоеше на еден чекор до мене и ме гледаше и тоа беше нешто непланирано за мене, навистина не знаев што да правам. Нормално, како и секој милениумец, прво се фатив за телефонот да направам селфи, се сеќавам само дека збунето и реков дека сум ѝ огромен фан и дали може слика, додека во исто време го правев селфито, зошто мислев дека некако ќе ми избега. Нормално дека и беше задоволство и веднаш прифати, како и таа да се чудеше како до сега никој не ја нападнал за сликање. Две секунди подоцна, веројатно и другите сфатија која е и ја нападнаа, но организаторите веднаш ја качија на бината и јас седнав во публика, да ја проследам нејзината изјава. Веднаш ја погледнав сликата на мојот мобилен и што да видам, сум шкрапнала без врска, нејзината глава отсечена и само јас се гледам на сликата.

Првото неуспешно селфи со Редклиф

Првото неуспешно селфи со Редклиф

Со нетрпение чекав да заврши презентацијата за да направам нова слика, а во меѓувреме додека тоа траеше, им пуштив слика од пресот на дајцата луѓе кои знаев дека ќе бидат подеднакво возбудени за оваа ретка прилика колку и јас: брат ми Александар и Кире Синадиновски, Директорот на Скопски маратон. Тој веднаш ми одговори: “прашај ја дали ќе сака да дојде на Скопски маратон и да биде наш промотор ако имаш прилика.“ Во тој момент тоа ми изгледаше како невозможна и нереална мисија, Пола во Скопје! Но ми стана мисија, па освен што ја чекав после пресот за сликање, сакав и за ова да ја прашам.

конечно успешна слика на експото во Дизниленд Париз со Редклиф

конечно успешна слика на експото во Дизниленд Париз со Редклиф

Но подоцна беше опкружена со стотина фанови, што едвај успеав да стигнам до неа за сликање, а за дискусија немав простор воопшто. Откако сите заминаа на крајот, организаторите ја повлекоа настрана бидејќи и таа беше преморена и тоа беше последно што ја видов тој ден. Следно ја видов на финиш линијата после полумаратонот на Дизни, но тоа дефинитивно не беше соодветен момент да ја прашам дали би дошла на Скопски маратон.

Да се обидам да ви ја доловам мојата состојба на умот, во случај да се чудите, “ок, што ѝ е на Весна со возбудата, јас прв пат слушам за женава?!“, замислете дека имате прилика да се сретнете со некој ваш идол со кого сте растеле и чии постери сте имале закачено на ѕид како мали, можеби некој пејач, или фубалер како Роналдо, или Бред Пит или Бијонсе или Џордан или Ј.К.Роулинг, или кој и да е тој лик за вас и сега одеднаш го имате пред вас, за себе. Што би правеле вие? За мене, еден од тие ликови е Редклиф.

И еве нѐ две години подоцна, со Редклиф во Скопје. Кире сериозно си ја сфатил мисијата да ја донесе тука и конечно успеа да оствари контакт со нејзиниот сопруг и менаџер, Гери Лог (кој е и актуелен тренер на Мо Фара) и да преговара за условите таа да ни биде гостин и промотор.

Пола во Скопје.

Прва задача која ми ја даде Директорот Кире уште пред таа да дојде во Скопје, беше да направам интервју за Пола, кое подоцна се најде во дигиталниот пакет на сите учесници на Виз Ер Скопски маратон (доколку не сте го виделе и прочитале во дигиталниот пакет, еве го тука). Не беше тешка задача, со оглед на тоа што точно знаев која е таа и што сакам да ја прашам. Тешкиот дел беше да се ограничам на она што сакам да ја прашам, бидејќи во спротивно ќе требаше цела семинарска да напишам, па се ставив во позиција на просечен тркач и што тие би сакале да чујат и знаат за Пола, бидејќи сум свесна дека 80% од учесниците прв пат слушнале за неа (жално но вистинито).

Потоа со Кире, а во согласност со Пола, решивме да организираме и мини тренинг-дружба со домашните тркачи (професионални и рекреативни), но тешко беше да се одлучиме како да го изведеме тоа. Првичен предлог на Кире беше да направиме ивент на фејсбук и јавно да ги поканиме сите кои сакаат да дојдат. Но размисливме дека дури и да се 20% од учесниците кои слушнале за Пола, сепак е голем број доколку повеќето нејзини фанови се појават на тренингот. Сепак тоа би била некоја бројка од стотина тркачи, кои би било тешко да се контролираат, секој од нив ќе сака да се сликаат и сето тоа ќе одземе по минимум една минута од човек, помножено со сто… Па се согласивме дека е најдобро “рачно“ да ги поканиме тимовите и тркачите кои ги знаеме од тркачките кругови, а не сме многу, се знаеме и знаме кои би ценеле и би прифатиле со задоволство да дојдат на тренингот.

на тренинг со Пола

на тренинг со Пола

Тренингот помина одлично. Пола беше презадоволна и на наше огромно задоволство рече дека позитивната атмосфера ја мотивирала да реши да трча и на рекреативната трка на 5км во склоп на Скопски маратон. Ова за нас беше одлична вест, со оглед на тоа што таа првично не планираше да трча воопшто. Кире и Гордана беа нормално најзадоволни, бидејќи во нашиот првичен разговор, Кире беше скептичен дали таа воопшто ќе носи опрема за трчање. Јас уште тогаш му реков: “ќе се обидам да ја предомислам, ги предомислив тризначките од Естонија лани на 10 минути пред пресот, кога им кажав дека ако трчаат, имаат одлични шанси за победа.“ Нормално, тие беа далеку послаба класа тркачи од Пола, која пак не ја интересираат победи и награди веќе оддамна, па предизвикот да ја намамиш да трча е поголем. Атлетичарки од рангот на Пола оддамна ја надминале фазата на предизвик за победа и пиедестал, таа беше дојдена за забава, за да биде присутна, за да остави белег. И јас тоа одлично го сфаќам, безмалку сум со една нога во таа насока. Има освоено безмалку се што можела да освои, награди, трофеи, титули. Сега е време за забава. За луѓе како нас, атлетиката е професија, но подоцна, таа се претвора во рекреативно трчање, во забава. Тоа е разликата помеѓу тркачи и атлетичари.

Во тие три дена колку што поминав со неа, сфатив колку сме слични со неа (и тоа не само затоа што и Британија и Македонија не се во ЕУ 🙂 ). Таа е толку скромна и приземна жена. Со исти проблеми и грижи како секој од нас. И убаво беше како за промена да имам некој до мене кој ме разбира. Додека шетавме, самата таа ме опоменуваше да не шетаме многу, бидејќи следниот ден јас треба да трчам маратон и треба да сум одморена и свежа, како да ми е тренер.

Редклиф на Детската трка заедно со тимот на endurance.mk и малиот Гаврил кој како наш претставник трчаше на трката на УНИЦЕФ

Редклиф на Детската трка заедно со тимот на endurance.mk и малиот Гаврил кој како наш претставник трчаше на трката на УНИЦЕФ

Тоа утро, на ден пред неделниот Скопски маратон, како што бевме договорени и со организаторите, се најдовме на “Писта“ (Аеродромци ќе ме сфатат веднаш, зборувам за паркот во Ново Лисиче со авионот), на мој домашен терен, колку кул да ја имаш Светската рекордерка во твое маало. Тука беше закажан стартот на ’Детската Трка’. Одличен настан како најава за Скопски маратон, а со намера да ги активира и децата да бидат спортски активни. Прекрасен настан, а децата кои беа запознаени за тоа која е Редклиф, направија сто фотографии со неа. А таа не покажа ниту еден знак дека и е смачено, напротив, постојано беше пријатно расположена и насмеана, даваше интервјуа, се сликаше со сите и подели по некој автограм. А да не ве потсетувам дека беше навистина жешко и сончево, дури и спарно па навистина беше тешко да се седи на тоа сонце со насмевка на лицето. На крајот од манифестацијата, седнавме на кафе на Писта за да договориме план за денот. Со органзаторите договоривме да ја прошетаме низ Скопје, на една мини тура. Таа “обврска“ ја имавме јас и Кате (спортската новинарка Катерина Павлова Николовска).

Попладнето се најдовме во Парк Хотел и се упативме кон Плоштад. Времето почна да се наоблачува, и иако се најавуваше дожд, барем сега беше посвежо за шетање. Преку Камени се упативме низ Скопска Чаршија и нагоре кон Кале. Сѐ што еден турист треба да види на вака кратка тура и посета. Таа беше воодушевена. Турските угостители од Чаршија знаете какви се, секогаш услужливи (дури и наметливо услужливи) па секој се обидува да те придобие да влезеш во неговата продавница или чајџилница. Сето ова не беше интересно само за Пола, туку и за нас две, со Кате се смеевме бидејќи мислеа дека и ние сме странци, па ни се обраќаа на англиски.

на Скопско Кале со Пола Редклиф

на Скопско Кале со Пола Редклиф

Кога конечно полека се качивме до Кале, Пола беше восхитена од погледот и од Скопје. Нејзиниот коментар беше: “Уау, голем град, не го замислував волкав. И Градски стадион, навистина е голем.“ – веднаш забележа таа, бидејќи иако беше сместена на 20м. оддалеченест од Градски стадион, не беше возможно да ја процени неговата голмина однадвор, а за жал веќе беше затворен за да можеме да ја внесеме внатре и да ѝ го покажеме.

Времето навистина почна да се влошува, да дува силен ветер кој уште повеќе се чувствува на отворено и на висина на Кале, а оттука и добро го забележавме движењето на темните облаци кои делуваше дека брзо ќе се симнат над Скопје, па веднаш решивме да се симнуваме надолу, да седнеме на пијалок во некое кафуле.

Додека шетавме низ Скопје, често ќе налетавме на испукани плочки, или урната реконструкција или неодговорни шофери кои нема да ни застанат на пешачки, или камионџии кои ќе ни свиркаа кога ќе не поминеа, па Кате им мафташе преправајќи се дека ги познава, а јас ќе и рече на Пола дека Кате е навистина позната спортска новинарка, па затоа ни свиркаат. Или кејот покрај Парк Хотел каде беше збирното место за тренинг кој беше ископан баш  тогаш, бидејќи го чистеа Вардар и се ширеше лоша миризба од скапана трева и влага. Или децата оставени да просјачат на Камени мост. Јас и Кате, помалку посрамени, коментиравме како тоа не е во ред, но така е кај нас, но таа многу искрено ни велеше: “Но така е секаде во светот, во сите големи градови.“ И ова доаѓа од жена која го прошетала светот, која доаѓа од Велика Британија, со моментално живеалиште во Кралството Монако. Можеби и навистина сме строги и самокритични кон својот град, но и нема ништо лошо во тоа да се стремиме кон подобро.

Тукушто влеговме во еден познат смути бар и нарачавме овошно смути, надвор почна да врне пороен дожд. Ни олесна дека на време сме на безбедно и воедно прошетавме сѐ што сакавме да прошетаме и да ѝ покажеме. Сега имавме повеќе време да зборуваме на раат.

За Монте Карло како нејзин втор дом имаше само убави зборови, за климата, за елитното соседство, за комшиите како Луис Хамилтон, Новак Ѓоковиќ, но откако ја потпрашав, ми кажа дека со нив не се дружи, нормално не се генерација ниту пак се тие често таму. Но нејзините деца учат со децата на познатиот хрватски тенисер Иван Љубичиќ, па ми кажа дека со нивното семејство се знае подобро.

Со оглед на тоа што знаев дека Монте Карло е два на два град (3км должина и 800м ширина), ја прашав дали има убави локации за трчање. “Секако, но морам да излезам накај Франција или Италија за да направам поголема километража од 3км.“ – ми рече таа, на што се пошегувавме дека на секој тренинг треба да трча со пасош (нормално дека не треба, бидејќи сите се членки на ЕУ). Ми рече дека сеуште трча безмалку секојдневно без притоа да се оптеретува со време и километража, трча како ќе ѝ тргне и колку ќе ѝ тргне, не се подготвува за трки, особено не за маратони.

добив дури и нејзин автограм со персонална порака на мојата книга “Издржи, клалице“ ❤️

Добив дури и нејзин автограм со персонална порака на мојата книга “Издржи, клалице“ ❤️

И оваа година е промотор на Дизни Париз полу, па тоа е единствена трка за која знае дека ќе учествува на есен. Минатата година трчала заедно со своите деца, а нејзиниот син кој тогаш имал само седум години, трката од 5км ја истрчал за фантастични 23 минути (мојот личен е 20 минути, колку за споредба).

На само две недели пред Скопски маратон се одржа Лондонски маратон, каде беше најавен напад на Светскиот рекорд на Пола од 2ч15. Со Кире бевме по малку загрижени дека тоа не ни оди во прилог, со оглед на тоа што сакавме да доведеме актуелна Светска рекордерка, а не поранешна. Но откако ги разгледав сите околности, особено фактот дека очекуваат температури на 20 степени, јас бев сигурна дека тоа нема да се случи. Нормално дека и Редклиф, како домашна атлетичарка која токму на оваа патека го собори рекордот со кој сеуште е актуелна беше таму и главното прашање за неа беше како се чувствува сега кога после толку години, нејзиниот рекорд е во опасност и можеби ќе биде соборен. Нејзиниот одговор беше: “Отсекогаш бев свесна дека тоа еден ден ќе се случи. Но колку подолго остануваше во моја сопственост, толку по приврзана станував за него што почна да се чувствува како да е дел од семеството. Но неизбежно е дека еден ден ќе биде соборен.“[1] Кога ја прочитав оваа изјава, ми стана јасно што всушност знаев и чувствував јас кон мојот државен рекорд кој исто така, неодамна беше соборен. Тоа е чувство на приврзаност кое е тешко и да се опише, а тешко и да се разбере, доколку не сте биле во таква ситуација. Затоа и споменав дека со Пола имаме многу повеќе заедничко отколку што некој може да претпостави. Моментот кога си толку долго највисоко на пиедесталот (шест Национални титули за мене на Скоспки маратон и уште десетина рекорди во последниве десетина години во неколку дисциплини), иако за цело тоа време си свесна дека ова е престижно, дека некој ден ќе дојде подобра и дека така и треба да биде за да се напредува.

Paula Radcliffe in Skopje

(*фотограф: Радован Рашо Вујовиќ)

И искрено, не ми е ниту криво. Точно знам колку се подготвував и колку бев спремна за трка, а колку се подготвени моите конкурентки, што ништо од тоа не ме изненади. Јас бев апсолутно психолошки подготвена и за овој момент, кој самата си го предвидов. Но да се има некој како Пола Редклиф покрај тебе на патека, да го вика твоето име на цел глас, тоа е нешто што ниту еден рекорд или титула не можат да го заменат. Тоа е вистинската титула, тоа е остварување на уште еден сон. Како што претходно ми беше станување на шампион во маратон, или соборување на нов државен рекорд. Еден сеуште неостварен, трчање Олимписки маратон, но имам чувство дека некако и тоа ќе биде, не ме прашувајте како.

Следниот ден, понеделникот после трка, на мојата слика на инстаграм со Пола на Кале, добив коментар од самата легенда и follow од неа во нотификации. Може да ја замислите мојата возбуда. Се извини што не останала да ме чека на финиш бидејќи летот и беше веднаш после трка, па морала да оди на аеродром и ме прашуваше како сум поминала и далу сум задоволна (постот е сеуште на мојот профил тука, ако не ми верувате). Што да ви кажам повеќе – прекрасна, прекрасна личност.

Легенда. Во секоја смисла на зборот. Уште еднаш, Скопски маратон и Пола Редклиф, ви благодарам за ова незаборавно искуство и доживување!

Се гледаме следната година, се надевам со нови сууупер изненадувања.

ХОХО,

Весна

[1] “But the longer it’s gone on, the more attached I’ve grown to the record and it’s come to feel a little bit like a part of the family. But it’s inevitable it’s going to get beaten at some point” – Paula Radcliffe

(*автор на фотографиите: Радован Рашо Вујовиќ)

Permalink