Атлетска Божиќна приказна

            Еве ви една не е класична Божиќна приказна, која веројатно ќе ни остане да ја раскажуваме и на нашите внуци.

            Беше студена зима, годината Олимписка 2012. Јас, Александар и Томе бевме во полни подготовки и силно уверување дека ако не оваа, тогаш следната Олимпијада е  наша. Тоа беше времето кога почнаа да се редат рекордите и шампионските титули.

            Исто така беше време кога мобилните телефони сеуште беа само мобилни (знаете, само СМС и повици) и смарт телефоните беа во најава како следното најдобро нешто. Исто така, тоа беше времето кога луѓето уште веруваа во богови и тренирање за Божиќ или било кој друг празник, особено верски, па дури и роденден беше сфаќано како сериозен грев. Па според таа аналогија, јас, брат ми и Томе бевме сериозни грешници бидејќи секој Божиќ правевме тренинг, некогаш по два (како и таа 2012), а некогаш трчавме и трка.

Всушност трката Божиќен крос кој се одржуваше традиционално секоја година некаде во период од 1997-2002 беше причината како ние се најдовме во атлетиката (накратко, брат ми Александар трчаше на Божиќен крос 1998 кога беше забележан од еден тренер како талент и подоцна се приклучив јас и другото го има во “Издржи, кралице“).

            Да се навратам на оваа Божиќна приказна од 2012, иако имаме по една за секоја (21) година како тренираме атлетика. Како што почнав, ладен зимски ден со силен северен ветер што суши лице. Ама кога си во база, ладно не е изговор, како ни празник, а сармите ќе почекаат.

            Со Томас се чекавме кај него пред зграда, кај Воените згради во Аеродром. Беше саботен ден, ден за делници. Интервали беа на програма, 8 х 1000м. Планот беше тренингот да го правиме на Военото стадионче кое беше лоцирано веднаш зад зградата каде живееше Томе, бидејќи нормално Градски стадион (денес Арена Филип II) е затворен за празници, па ова ни беше следна најдобра алтернатива. Таму често правевме тренинзи, стадиончето беше одлично, мало, импровизирано, но изолирано, немаше никој, повремено некој од соседните згради шеташе куче и по некои деца играа фудбал. Сега таму има згради. Ќе стигнеме до таму.

            Тукушто се загреавме, некои 3-4км и направивме неколку забрзувања и бевме на стартна линија за да ги почнеме 1000ките, кога некои војничиња во целосна униформа и наоружани ни пристапија. Не прашуваа дали имаме дозвола да трчаме тука. Ние ги гледавме да не случано нѐ зезаат, бидејќи стадиончето беше целосно отворено и секој лесно влегуваше внатре, како што споменав погоре, тука и кучињата си ги шетаа, а повремено наоѓавме и искршени шишиња пиво, па очигледно и навечер се правеле журки. Нормално дека немавме дозвола, тука израснавме никој не ни побарал дозвола порано. Епа требало да имаме, војничињата се правеа наудрени како никогаш претходно да не виделе тука некој друг освен нив самите. Не повикаа со нив да нѐ запишеле кај некој си нивен надреден и да ни објаснеле како да поднесеме барање за дозвола. “Ок, да го завршиме тренингот, бидејќи е -3°С, а ние сме испотени и веќе 5 минути се ладиме.“ – Не, мора сега!

Значи им било досадно и им требало занимација, ама сеедно отидовме со нив. После пола саат чекање во некој кацеларија во касарната, дојде нивниот надреден и се објаснивме. Наводно точно било дека не сме смееле без дозвола, дека никој од тие што шетаат кучиња или децата што играат фудбал и останатите не смееле, ама го користеле без дозвола. Добро, ајде кажете што треба, ќе средиме и да одиме да завршиме тренинг и да одиме дома да јадеме празничен ручек. “Ама сега џабе ќе вадите, овој терен е продаден на приватна фирма и ќе се гради зграда. И да извадите, за година дена тука нема да биде стадионот.“ Чекај, кој кого за*бава тука? Значи дај да завршиме тренинг, вие правете згради за година дена од сега. Е ни тоа не може. Поминавме уште пола саат во објаснување дека ние не сме криминалци туку спортисти кои само сакаат да си го завршат тренингот на терен кој и понатаму ќе го мочаат кучиња пред да дигнат згради. Освен објаснување каде да поднесеме барање за дозвола, за кое требаше да дадеме повеќе документи отколку за вадење виза за Америка, не добивме дозвола да си го завршиме тренингот тој ден.

            Откако изгубивме саат време и одамна бевме изладени и изгубивме по милионити пат волја за атлетика во Македонија, а веројатно семејниот Божиќен ручек одамна е поставен и мајките почнале да губат трпение затоа што ручекот се лади, решивме да направиме рокада. Единствено логично нешто беше да го завршиме утринскиот тренинг на кеј, со некои 5-6 километри истрчување, плус тие од 3-4 од загревањето, а 1000ките да ги оставиме за после ручек. Не е идеално решение, но тоа е, секако учени сме да импровизираме. Кејот беше празен, нормално, тоа беше време кога трчањето не беше тренди, особено не зимно време, особено не за Божиќ, па го искористивме моментот гласно да испцуеме сѐ терсен во државава и да се издуваме.

            Се договоривме тренингот да го правиме подоцна, после ручекот, на Писта (кај Авиончето) во Ново Лисиче бидејќи таму беше рамен и осветлен теренот. Ветерот вечерта уште повеќе се засили, а бидејќи беше и ноќ, некаде околу 18 часот и температурите повеќе паднаа. Илјадарките ги правевме во круг од 1000м, па 500м ни беа со ветер во грб, 500м со ветер во гради. Тие што правеле јак тренинг со ветер, знаат дека ветер во грб не помага многу кога тој во гради веќе ќе ви ја истроши силата. На огромно чудење, сите направивме еден од најдобрите тренинзи дотогаш: Томас и Александар некаде на ритам 3:12-13, јас некаде на ритам 3:50-55. Можеби беше адреналинот од нервозата од утрото или богатиот Божиќен ручек согоруваше повеќе енергија, но тоа беше еден од најјаките тренинзи кои ги имавме до тогаш. Секој од нас да го правеше овој тренинг сам со својот часовник, веројатно немаше да верува дека времето е точно, или пак немаше воопшто да одиме јак тренинг, кој знае.

            Што се однесува до дозволата за военото стадионче, ја добивме шест месеци подоцна, некаде во јули. Година дена подоцна, таму никнаа загради. Томе си купи стан таму. Никогаш не го прашавме дали за инает, или добра била понудата. Веројатно може да кажете дека сме поминале низ секакво ср*ње во нашата 21-годишна атлетска кариера, но дефинитивно не може да се каже дека ни било досадно.

            Тоа е една од нашите Атлетски Божиќни приказни, а прашањето не е дали ќе тренирате овој Божиќ, туку колку тренинга ќе направите овој празничен ден. На здравје сарми!

Permalink