Балканско во маратон 2019, Србија маратон

                Белград никогаш не ми бил на листата со желби за маратони кои би сакала да ги трчам. Вообичаено, маратоните кои сакам да ги трчам се оние на дестинации и во градови кои сум сакала да ги посетам, како Милано, Берлин, Париз, Лондон, Њујорк, или другата опција е да се брзи патеки каде можам да направам добар резултат, како Ротердам. Трета и крајна опција е да е трка каде имам реални шански за висок пласман и награда. Од тие причини, Белград не ми бил на листата на желби, прво, затоа што го имам посетено градот мал милион пати, второ, затоа што знам дека Белград не е рамен град, па оттука не може да се очекува брза трка за добар резлтат. Ниту пак некогаш сум очекувала да видам на маратонот нешто што го нема на нашиот домашен, Скопски маратон, а Белградски и Скопски маратон вообичаено се на две недели разлика, што е премногу блиску – Скопски секогаш ќе ми биде приоритет! Но, како велат “никогаш не вели никогаш“ и јас се водам по ова мото.

                Прв пат за Србија Маратон слушнав пред некои 3-4 месеци, а информацијата беше дека организаторите на Белградски маратон во недоразбирање со нивната атлетска федерација се поделиле и сега друга екипа ќе прави уште еден маратон во Белград, а ќе се вика Србија маратон. Не навлегувам во детали и округло ви ја пренесувам информацијата, сигурно има повеќе во приказната, накратко, и таму, како и кај нас, сВе тоа е поделено и испокарано и сега Белград има два маратони: еден на пролет – Белградски маратон и еден на есен – Србија маратон. Јас, сеуште апсолутно незаинтересирана за маратон во Белград, без оглед на организацијата и името на настанот.

                Во меѓувреме, летово во нашиот “Индјуренс“ тим, рекреативно почна да тренира нов член, Јана и јас како нејзин тренер. Нејзина цел е да спушти полумаратон под 2 часа, со одличен потенцијал и екстремно брз напредок. Таа ми кажа дека се пријавила за Србија маратон, на полумаратонската трка и ноември ни беше таргет во тренинг програмата. Некаде во истиот перод и мојот брат Александар и снаата (жена му) Биља ми кажаа дека ќе го трчаат маратонот во Белград и така големо мнозинство од endurance.mk тимот беше во план да трча на оваа трка. Освен јас, сеуште апсолутно незаинтересирана за маратон на есен генерално земено! Јас планирав да ја завршам есенската полусезона со 10ката на Скопје Трча 10км (Skopje Run 10K).

                Некаде тој период, околу Скопје Трча 10км до клубот ни стигна покана од АФМ (Атлетска Федерација на Македонија) за мене и Александар да бидеме дел од репрезентативниот тим кој ќе учeствува на Балканското првенство во маратон, а кое се организира во склоп на Србија Маратон. И од другата страна на границата, на снаата Биља, (која е сеуште со Српско државјанство и во долг процес на вадење и Македонско), добива покана од нивната федерација да биде член на српскиот репрезентативен тим на Балканијадата. Тројца Кираџиеви на една Балканијада! Импресивно, мора да признаете. Најблиску до ова се само браќата Ингебригтсен од Норвешка, сестрите Дибаба од Етиопија и триото близначки, сестрите Луик од Естонија. Не сум сретнала нешто слично на Балканот, ех Ју, најмалку во Македонија.

со групата, во вториот круг

со групата, во вториот круг

                ОК, ќе биде супер искуство, очигледно универзумот ме насочува натаму со некоја причина, па зошто да не. Во најмала рака, планот ми беше да ѝ бидам пејсер на Јана која верував дека има потенцијал за 1:45-6 на полумаратон, што е и за мене одлична половина, за да продолжам со тој ритам во втората и да имам маратон околу 3:30. Солидно ко за мене, вон форма. После Скопје Трча 10км, имав околу еден месец да зголемам километража, да стигнам барем до 30км на тренинг, бидејќи долгото жешко лето и немањето конкретна цел за есенската сезона беа апсолутно демотивирачки за да имам подолг тренинг од 25км и поголема неделна километража од 100км.

                Полу/маратонот кој го организираат Шри Чинмој, беше и Државно првенство на Македонија во полумаратон и за мене одлична тренинг-трка во овој подготвителен процес. И уште една трка му влета непланирано со одличен исход на крајот, Лесковачки полумаратон на три недели до маратонот. Саше и Величе во 5 до 12 ми предложија да им се приклучам на една рекреативна друженка, бидејќи Цаци која веќе си се пријавила за тркава, поради семејни обврски, морала да откаже во последен момент учество. Си реков зошто да не, Лесковачки “роштиљ“. Не ни планирав појак ритам од оној на Величе. Стартно бројче имав од Цаци и како викаат, не е за кого е речено, туку за кого е печено. Пред старт, од прилика си ја измерив конкуренцијата, првата постава атлетичарки од Србија не беа тука, веројатно поради понискиот награден фонд кој го нуди ваква мала градска трка, но сосема солидно за некој ко мене кој дошол до Лесковац за скара. И така полека до финиш, влегов прва. Одлична контролна трка пред маратон, зачинета со мала награда за прво место, која освен трофеј, вклучуваше и нешто скромно како за подновување со спортска опрема. Топ. Одиме понатака.

                На две недели до маратонот, веќе ми беше предоцна да правам било каква поголема должин на тренинг и така се помирив со фактот дека ќе одам на Балканијада со 25км најголема должина на лонг ран. Сум имала и помалку, на првиот Скопски трчав со 16км и преживеав.

                На недела пред трка, Јана ми јави дека добила одлична понуда за нејзината работа од соништата, но поради обуката, нема да може да дојде на Србија маратон. Некој ден подоцна, брат ми ми јави дека Биља се повредила и дека нема да може да трча и некој ден подоцна, ми кажа дека и тој нема да може да дојде во Белград, бидејќи не ја чувствува добро ногата. Што би рекле амариканците “bummer”. Пред месец дена, сите тие требаше да одат, освен јас, сега јас одам никој друг од мојот тим не оди. Останатата постава од избраниот репрезентативен тим на Македонија не ми е прв избор за друштво во странство, ама ок, што е – тука е, професионалност. Ако Холивуд чекале Сара Џесика Паркер и Ким Катрал да имаат добри пријателски односи надвор од сетот, “Сексот и Градот“ никогаш немал да биде снимен. Важно е да се биде професионален на сцена, чувствата зад сцена чувајте си ги за дома.

                 Стигнавме во Белград на ден пред трка, а на техничкиот состанок ја видовме и стартната листа, со што увидовме дека тимски имаме шанса за медал, единствена појака женска репрезентација имаа Србинките, останатите немаа целосни тимови (за тим се потребни минимум две репрезентативки да финишираат), што значеше дека за медал беше потребно и двете да финишираме. Јас со 25км лонкг ран и како што се сетив, без ниту еден енерџи гел зашто сум ги заборавила дома. Ако кажам аматерска грешка, ќе ги навредам рекреативците, тие си ги спремаат геловите и фјул белтот три дена пред трка и ги постираат на нивните профили на социјални мрежи со наслов “Спремни“, проверете ако не ми верувате. Не, не, ова е типично источно-африканска грешка, тие секогаш нешто забораваат, или бројчето им е закачено со три безопасни и цела трка им се тресе, или наопаку го имаат закачено, или влошката од патика им излегла или трчаат без една патика или го утнуваат шешенцето од освежителна маса…

на прогласување, тим Македоноја

на прогласување, тим Македонија

                Како и да е, овој факт дека имам 25км должина и ниту еден гел не ме оптеретуваа до толку, бидејќи бев помирена дека оваа сепак не е моја трка, па ќе трчам додека можам, кога ќе пукнам, можев да се повлечам од трка. Плус Кошава во Белград дуваше со некои 40км/час, што значеше уште повеќе потрошена сила во пократок интервал и борба по широките, отворени, нерамни улици на Белград со нагорнини и силен ветер во гради до крајот. Но кога сфатив дека моето откажување може да го чини Македонскиот тим медал, тогаш имав два часа да се префокусирам и психолошки да се подготвам за трчање до крај, макар тоа значело 4 часа маратон (за поновите тука, колку за споредба, 3:07 е мојот личен и поранешен Македонски рекорд во маратон за жени).

во зона за загревање, пред стартот, со најдобрите српски маратонки, Оливера Јевтиќ и Теодора Симовиќ

Во зона за загревање, пред стартот, со најдобрите српски маратонки, Оливера Јевтиќ и Теодора Симовиќ

                Нашата добра семејна пријателка и моментално најдобра Српска маратонка со Олимписки потенцијал, Теодора Симовиќ, веднаш ми излезе во пресрет и ми даде едно од нејзините гелчиња и уште едно добив од нашиот репрезентативец, Бонев. Од организација на маратонот, имавме и опција да си оставиме наши лични, обележани освежувања на освежителни станици кои тие ги однесоа на станиците пред трка, па така имав и уште едно плус освежување кое го дадов за на 30км, едно шишенце Геторејд (Gatorade) кое нашиот тимски водич Јока ни го обезбеди претходно.

                Освен силниот ветер, временските услови беа добри. Температура идеална, облачно време и фино за трчање, освен ветерот. Првата половина од трката помина ок за мене, бидејќи маратонот се трчаше во два круга од по 21км, а стартот ни беше заеднички со полумаратонците, па со мојот ритам, секогаш имав некоја група мажи пред мене да ми држат завет од ветрот, па колку толку бев заштитена од силниот ветер. Вториот клуг беше друга приказна. Мнозинството кои трчаа на трката, беа за полумаратон, па кога влегов во вториот круг, останав прилично сама на патеката. Некаде до 25-6км имаше тројца српски маратонци зад кои трчав, но и тоа веќе не беше од помош за преминувањето преку Ада мостот, ширината, нагорнината на мостот и огромниот отворен простор даваа максимум за развивање на брзината на ветерот. Некаде по 26 км веќе трчав сама, групата која ја следев почна да заостанува, а јас како за чудо, сеуште се чувствував одлично, без посебни кризи и пад на ритамот. Малку психолошки ме оптеретуваше тоа што морав сама да трчам до крајот, повремено поминував некои од другите маратонци кои почнаа да паѓаат во ритамот, јас пак се трудев да задржам на 5:00-4:50мин/км. И немав проблем. Фокус ми беше да финиширам. На некои 7-8км пред целта се обидов дури и да забрзам ритам, бидејќи имав сила во мене и искрено, ми здосади сама да трчам, сакав само побрзо да завршам. Но токму тука ветерот дуваше директно во гради и некако еден километар успеваш да се носиш психолошки, особено кога физички се чувствуваш одлично, како да ќе го прегазиш ветрот, но кога поминуваш така уште два, три километри во борба и шлајфување во место, повторно се враќаш на она, ок ајде само да финиширам.

                Финишот беше одличен, со пречек во салата на Белградска Арена (сега Штарк Арена), со публика, спектакуларно осветлување и најважно за мене, пријателски лица. Тимот на нашиот Таг Тајминг (Tag Timing) беа дел од екипата која го водеше мерењето на трката и чип системот, па секогаш е пријатно кога има пријателски лица покрај патеката да те бодрат, за што сум ептен благодарна. Кога сме кај поддршка и навивање, сите кои претходно трчале на Белградски маратон ми кажувале како има публика и навивање, подобро од Скоспки и какви се не басни, за кои никогаш не поверував и нормално, бев во право, ако на Скоспки ви е малку публика, тука уште помалку. Можеби ќе ми речете, ама ова е друга трка, затоа. Не, истиот град, исти тркачи учествуваат, одлична организација – нема публика. Како што кажав, ми беше мило што тимот на Таг Тајминг беше ангажиран и што имавме домашна, македонска поддршка на патеката, Залтко и Влатко на контролни точки, Кире, Тони и Крсте на финиш/старт.

                Во финишот ме пречека и една девојка од организација која ме замоли да дојдам со неа за да оставам лични податоци и да потпишам договор, бидејќи сум била десетта во генерален пласмен, што значи и дополнителна награда од организаторот. Пак ќе кажам, непланирано.

                Па така, од некој кој пред два месеца не планираше да трча на трка, или воопшто да тренира во ноември како пауза пред почеток на база подготовки, завршив со сребрен трофеј од Балканијада, седмо место во поединечна колкуренција и топ десет со скромна парична награда во џеб! Како што кажав и за Лесковачки полу, не е за кого е печено, туку за кого е речено (или обратно беше).20191117_140617

                А бидејќи екипни победници кај жените беа тимот од Србија, во кој требаше да настапи и снаата Биља, замислете да не беше повредена и да настапеше на Балканското, тоа ќе значеше две балкански медали за Кираџиеви во маратон! Како што секогаш велам, ќе има уште трки, ние сме далеку од готови, а Кралицата, атлетиката, очигледно не кренала раце од мене, иако јас веќе некое време мислам дека сме готови, дека јас сум кажала сѐ што сум имала да кажам на патеката. Некој очигледно не се сложува со мене, бидејќи нови патишта се отвараат секој пат кога ќе си помислам, ок, ама ова е последно.

                После 21 година во атлетикава (накај 22) и дваесет години член на Македонска атлетска репрезентација, ништо од ова не земам здраво за готово и најискрено го ценам секој убав коментар од пријателите, познаниците и сите останати. Благодарам на најблиските за поддршката. Фала на сите за честитките и убавите зборови во инбокс, во коментари на социјални мрежи и на постови и промо од медиуми.

                Затоа што постовите не ги пишувам исклучиво за мене, се надевам ќе се пронајдете во некој момент, или ќе извлечете некој поука, јас дефинитивно се замислив после целиот овој склоп на околкности кој ме доведе то Балканска медала и топ десет пласман, на трка на која не ни планирав да трчам.

 

Permalink