Да се финишира Њујоршки маратон… Интервју со Стевче Луков

Њујоршки маратон 2019 се одржа во ноември таа година. Според информациите кои јас можев да ги истражам, имавме само еден претставник, тркач од Македонија, Стевче Луков а.к.а. Барон. Ова го напоменувам бидејќи во претходните неколку изданија на маратонот имавме поголеми групи учесници од Македонија, ама полека како да избледува “модата“ или така се чини навидум. Вообичаено нашите тркачи се “најавуваат“ кај организаторите на Скопски маратон дека се таму, дека ќе трчаат, дека треба да се сподели нивната приказна, (тркачите стекнаа позитивна навика дека Скопски маратон е новинска агенција за споделување секаков вид на тркачки информации, а не регуларна трка, ама ок, некој мора и тоа да го прави во недостаток на тркачко/атлетска медиумска покреност) па така, дури и без да имаме увид на стартните листи, ние знаевме кој е таму од “нашите“, или кoј е на било која друга трка во светот, впрочем.

            Помина некое време оттогаш и конечно најдовме време да се погодиме со Барон и да ми раскаже во кусо интервју за неговото искуство на една од најфеноманалните, ако не и најфеноманалната маратонска трка во светски рамки и дефинитивно најголем маратон во светот, со 53,640 финишери во 2019 година.

            Интересот кој го имам кон оваа трка е нескриен, оние кои нѐ следите на овој простор, знаете дека само за Њујоршки маратон и сѐ околку него имам напишано и објавено минимум десетина статии. И додека дојде денот кога ќе ми се посреќи и јас да бидам дел од листата на учесници / финишери, гладно се интересирам од секој кој можам лично да го контактирам и прашам. Еве што во оваа прилика се сетив да го прашам Барон и што тој ми кажа.

994674_295680442_XLargeВлезот за учество на Њујорк маратон е прилично сложен. И скап: за американски државјани, цената е помеѓу $255 и $295, а за неамрикански државјани, најниска опција е $358, тоа е доколку имаш среќа да те извлечат во лотаријата за учество. Доколку не, тогаш потешката опција е да трчаш за хуманитарна организација, како на пример Team for Kids која гарантра учество доколку до 30. септември собереш $2,620! Од моите познавања, се аплицира скоро една година однапред. Но, кажи ни ти, како оди вообичаената процедура за аплицирање од твоето искуство годинава?

За професионални тркачи, па и дел од рекреативните кои имаат сериозни времиња, влезот е можен преку добри лични резултати и исполнување на квалификациските норми / времиња. Апликацијата  за рекреативните тркачи може да се оствари на неколку начини, веројатно познати на повеќето, првиот и оној најтешкиот начин е преку лотарија со оглед на голем број пријавени на самата лотарија; вториот преку разните добротворни организации и здруженија кои потпомагаат хуманитарни иницијативи во кои треба да се соберат одредена квота на донирани средства, па потоа со помош на истите здруженија кои имаат загарантирани места се трча и учествува на маратонот под нивните слогани а собраните средства се донираат согласно потребите; и третиот дефинитвно најлесен или “најлесен” во зависност од финансиката моќ е кога местото на маратонот ќе се обезбеди преку овластени Маратон Травел Агенции кои исто така имаат закупено одреден број на места.

Со оглед на тоа што ни го појасни, делува дека сите од овие наведени опции звучат прилично тешко, особено за некој тркач кој доаѓа од Македонија, па како ти успеа да влезеш во пријавените?994674_296321705_XLarge

Поради желбата да истрчам еден од Мејџорите (World Marathon Majors), јас во 2019 одлучив да го изберам третиот начин и влегов во пријавените преку овластен тур оператор. Тоа беше еден проект кој го имав замислено неколку години наназад и добро беше планиран.

Се работи за огромна бројка на учесници, повеќе од 53,000. Како ова изгледа кога треба да се подигнат стартните пакети, да се искоординира оваа огромна бројка народ?

Ова беше првото нешто што го најави она на што се надевав – спектакуларен настан. Кога стигнавме и се сместивме во хотелот, веднаш отидовме во Javit Center, Expo Center for Major Events за да подигнам стaртно бројче. Сѐ беше супер организирано, самиот центар е предвиден за вакви настани, лесно се препознаваше каде треба да се подигне пакетот, на секој 10тина метри имаше по неколку волонтери кои ги упатуваа тркачите да точната локација, поточно објаснуваа сѐ она што им е потребно на тркачите. Пакетите беа сосема добро опремени од спонзорите на трката.

Интересно беше кога се подигаа маичките; на 30 метри пред пултовите стоеа волонтери кои држеа светло дречливи, зелени маици без некаква ознака и даваа да се проба на лице место маицата (тука малку ми падна распложението, бидејќи си помилив дека маичката е тотална утка 🙂 – обичен зелен маркер што го користат фудблаерите… 🙁 ) Но набрзо сфатив дека тоа беа само волонтери што даваа да се проба истата маичка, но без никаква штампа на неа, чисто поради големина. Вистинското изненадување беше 30 метри подолу од нив, каде беа официјалните маички 🙂 Таму се виде дека вистинската маичка беше супер. За подигањето на бројчињата задолжително мораше да се приложи баркодот кој што се испраќаше на е-маил, а исто така задолжитлено беше носење и документ за лична идентификација.

Како и да е целиот процес беше толку поедноставен, иако се изгледаше големо, огромно и со толкав број на учесници, но целиот процес можеш да го завршиш за помалку од 5 минути.

IMG_20191103_104715Како се одвива процесот пред трка, сепак +50 илијади тркачи е огромна маса за да се искоордина секој да фати позиција за која е подготвен, а да не влезе во стартниот блок на елитните тркачи? Колку време пред трка требаше да сте поставени во својот стартен блок?

Бидејќи самиот маратон започнува од точка А, завршува во точка Б и поминува низ сите 5 делови на Њујорк, односно трасата не е кружна како нашата на Скопски маратон, се организира специјален превоз на маратонците до стартот на трката во еден од 5те дела на Њујорк, поточно во Staten Island каде што е стартот на трката. Изборот на превозно средство се бира околу месец и половина пред да започне маратонот: можни опции се автобуски превоз од повеќе локации, и траект исто така од повеќе локации. Ние имавме инструкција од тур операторот да избереме траект од Менхетен, бидејќи таму бевме сместени. Сите превози до стартот не почнуваа во исто време бидејќи и маратонците не стартуваат во исто време; првиот старт беше во 9ч, па се до последниот бран на тркачи во 10:30, следствено на тоа и превозите почнуваа. Секако, секој од тркачите мораше да биде два часа пред почеток во Маратонското Село.

Маратонското Село исто така беше позитивно изненадување. Имено, јас во брзање да ја фатам групата на време, земав само електролит со мене, а не земав некој енерџи бар или некакво овошје, банана или слично што консумирам пред трка, па така многу ме фати паника како ќе издржам без ништо јадено, а од хотелот излегов 3 ипол часа пред трка 🙂 Кога стигнав и го видов маратонското село…. сѐ беше јасно, не сум требал да носам ништо 🙂 Таму имаше разни електролити, чај, вода, сокови, кафе, овошје, крофни со крем, не знам уште што сѐ не имаше, што уште еднаш ја потврди одличната организција.

Според пријавените времиња од претходни трки, јас бев во четвртиот од петте бранови што стартуваа, секој бран беше поделен и на различни корали така наречени за да се распредели таа бројка од 50 000 тркачи а да нема гужва на стартот. Но, се во селото беше одлично означено да не може да има забуна, а секое известување беше кажано на пет јазици (англиски, германски, француски, шпански и португалски), така да во Маратонското село се беше одлично.

Секој кој некогаш го истрчал маратонот е фасциниран од публиката и сето она кое со себе го носи еуфоријата на толкава маса тркачи, но и уште поголем број на публика. Како ти ги доживеа овие 42.195км низ Њујорк?

Трката беше одлично организирана, Staten Island, Brooklyn, Queens, Manhattan, Bronx, па пак Manhattan така се движеше грубо кажано трасата. Пред да отидам, секако читав нешто околу тоа како и каде е интересно, каде е публиката најгласна, па на доста места прочитав дека влезот во  Brooklyn и првата авенија во Manhattan се места, делови од трката каде што  ќе го почуствувате “ТОА”. И навистина беше така. Прекрасна енергија по целата патека, но овие две места беа нешто за што вреди да се трча овој најголем маратон. Јас како прво отидов со цел да го подобрам својот личен рекорд, но сфатив уште на стартот, кога ги видов останатите како ужуваат дека треба и јас да се препуштам на оваа уникатна можност.

Пубилката дава максимална енергија, гласни се, подаваат шамивчиња да се избришеш, самите имаат поставено пултови од дома, извадено овошје, вода и сокови, музика по целата траса од публиката (иако и на секоја милја имаше по некој бенд од самата организација на маратонот). Имаше освежителни станици на секоја милја, а на секоја втора милија имаше и медицинска екипа, покрај подвижните медицински екипи, освежителните станици беа со вода, и електролит секоја од нив, од овошје имаше портокал и банани и на сите станции имаше мед и шеќер. Официјалната апликација беше достапна за секој на андроид и ИОС и можеше да се следи секој тркач во секој момент. На истата беше се адаптирано за тркачите да се информираат, од работни линии на метро, до превоз до старт итн, итн…. Така да со инсталирање на истата, уште повеќе се олеснува самото учество на тркачот, а и на оние што треба да го следат 🙂

Што се случува во финиш, во исчекување на медалот, но и опциите за гардероби, тоалети и сите пропратни активност кои му се потребни на некој кој штотуку финиширал 42.195км, во ноември? Какво е чувството да се носи “тежината“ на маратонскиот медал во Њујорк?

Финишот во Manhattan, поточно во Central Park, чуството… неколку пати мислам што да кажам и не знам како да го опишам, само треба да се доживее. За нас тркачите, зборувам пред сѐ за рекреативците, бидејќи јас сум рекреативец, би рекол уживател во маратон, секој маратон завршен е посебно чувство и е огромен успех… Но најголемиот од сите маратони…. тоа е врв 🙂

Јас сопствената опрема за трчање ја носев на себе, бидејќи имав избрано опција да немам торба за алишта, туку на финиш да подигнам само пончо официјално од маратонот кое би ме заштитило додека стигнам до хотел. Пончото може да кажам дека супер ме затопли по завршување на трката, а остана одличен сувенир 🙂 Оние што одбраа да имаат опцијата со торба, се движеа во друг правец,  но сѐ се одвиваше многу брзо бидејќи, како што кажав, има голем број на волонтери кои ги опслужуваат тркачите, на крајот се подига исто така одличен освежителен пакет со неколку електролити и овошје.

Медалите се подигаат веднаш, на 20м. подолу од целта. Опција за гравирање на резулатот и името постоеше веднаш по трката, но и наредниот ден (во двата случаи колоната за чекање беше огромна, голем дел сакаа да си го овековечат името и резултатот на својот заслужен медал, кое задоволство се доплаќаше околу $40). Јас го направив тоа 🙂IMG_20191103_103044

Колку отприлика чини ова уникатно задоволство, за еден Македонец, вклучително превоз, котизација, сместување, оние основни потреби за да се трча маратонот?

Основен пакет преку тур оператор за тркач е околу 1250€. Во ова е вклучено хотелско сместување за четири ноќевања (во хотел со 2+ * на база ноќевање со појадок, но имаше и поскапа варијанта во хотел со 4* која чинеше неколку стотини евра поскапо), и вклучено е загарантирано учество на маратонот.

Во ова не се вклучени визата, авионскиот билет и сите допонителни трошоци 🙂  сѐ на сѐ би рекол дека трчање на Major Marathon за нашите стандарди, доколку не се обезбеди спонзор, (а е тешко да се најде) не е баш евтино задоволство. Можеби полесно и поефтино ќе се пројде ако добро се организира на подолг план, но затоа треба да си го негуваме и цениме она што го имаме дома, како Скопски Маратон кој не е мејџор, но со ова ниво е светска, а наша манифестација 😉

Каков е Њујорк како град вон маратонот?

Па кога другите ме прашуваа што мислам за маратонот како манифестација, од 1 до 10 му дадов 11+, а за градот од 1 до 10, еве од мене една јака 8-ца, можеби ако отидам пак ќе можам повеќе да кажам, но од она што јас го видов за осум дена колку што може да се види и ако може така да го оценам. Градот има сѐ за секого, голем, убав, има туристички атракции, има забава, лесно се движи низ градот, но има и доста недостатоци, барем според мене 🙂

Кој е твој следен маратонски предизвик? Го спомена Скопски маратон, можеби некоја интернационална, прекуокенска трка?

Скопски оваа година полумаратон, го трчав во 2016, мој прв маратон воопшто, но Скопски за мене беше прва трка уште од 2010 наваму 🙂 За оваа година бев среќен маратонски, аплицирав во октомври на лотаријата за Берлин, но не ме избраа, па си реков ајде да пробам за маратонот во Чикаго, уште еден од Мејџорите (Големите Маратони). Во декември ја пуштив апликацијата… И погодете што? Ме избраа на лотаријата, сега треба да се спремам цела сезона за на 11.10.2020 да го истрчам четвртиот маратон, а втор Мејџор. Се надевам дека ќе успеам да истрчам уште некој од Големите додека не ја зголемат бројката, некаде прочитав дека Сингапур и Пекинг може наскоро да влезат во World Marathon Majors.

На сите останати тркачи им посакувам да го остварат она што зацртале на тркачки план, а ако им се укаже прилика задолжително да изберат било кој од Marathon Majors да го истрчаат 🙂 !

 

Permalink